DPS

“Jestem dumna z… siebie!”

Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Natalie zrobiła na papierze plan świąt na cały rok.
Przykleiła gwiazdki. Narysowała kwiatki.
Spojrzała na swoją pracę z każdej możliwej strony.

– Taka jestem dumna z siebie! – zawołała głośno. – Mama, zobacz!
– Też jestem dumna z ciebie – odparłam.

Zachowanie mojego dziecka spowodowało,
że zaczęłam myśleć o sobie. Kiedy powiedziałam
w myślach do siebie, że jestem dumna z czegoś, co zrobiłam? Myślę. Nie pamiętam. Wychowałam się w schemacie, że tylko ktoś inny może mnie pochwalić. A z innymi jest tak, że najchętniej krytykują.

Moje córki przychodzą ze szkoły, gdzie nauczycielki powtarzają dzieciom.

– Napisałaś bardzo dobrze test, poklep siebie po ramieniu. Powinnaś być z siebie dumna.
– Pochwal siebie przed samą sobą! – dodają.

Nie chodzi o samozachwyt. Chodzi o psychiczne nagrodzenie siebie za wysiłek, za wynik pracy.
Widzę po dzieciach, że jest to zdrowe.

Mamy i tatusiowie też potrzebują dobrego słowa od innych i od siebie. Nieśmiało poklepuję więc siebie po ramieniu. Trafiłam samochodem do miejsca, które jest ukryte w gąszczu skrzyżowań.
Tylko ja wiem o tym, jak trudno było tam dotrzeć.

Dzisiaj powinnam też powiedzić kilku osobom, że jestem z nich dumna.

Zacznę od Marty…

Danusia Świątek


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *