DPS

„Ten film zmieni życie innych”

Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

someday.melissa

Audytorium Rockland Community College było wypełnione do ostatniego miejsca, gdzie trwała projekcja dokumentalnego filmu „Someday Melissa”, o 19-letniej Melissie Avrin, która przez 5 lat walczyła z bulimią
i umarła na skutek komplikacji choroby. Materiał filmowy został wzbogacony fragmentami zapisków z dziennika Melissy. Dziewczyna zanotowała:

„Pewnego dnia zjem śniadanie.
Utrzymam pracę dłużej niż 3 tygodnie (…)
Moja rodzina będzie ze mnie dumna.
Nakręcę film, który zmieni życie innych.”

Marzenie córki zrealizowała jej matka, Judy, która postanowiła tragedię Melissy opowiedzieć w postaci filmowej, by promować świadomość na temat zaburzeń żywienia wśród dzieci i młodzieży. Film jest głównie skierowany do rodziców i nauczycieli, by nie przegapili symptomów choroby. A problem jest bardzo poważny, bo ponad 24 miliony osób w USA walczy z anoreksją, bulimią i innymi formami zaburzeń w jedzeniu, które mogą doprowadzić do śmierci. Aż 95 procent chorych jest w grupie wiekowej od 12 do 25 lat.

Po projekcji filmu odbyła się panelowa dyskusja z udziałem Judy Arvin, matki Melissy, Lyn Grefe, prezydenta National Eating Disorders Association, doktora B. Timothy Walsha z Columbia University i psychoterapeuty Carli Blumenthal.

„Nie rozumiałam jak bulimia może być niebezpieczna” – przyznała się matka Melissy, która sama walczyła z tą chorobą przez wiele lat. – „Gdy postanowiłam, że założę rodzinę i będę miała dzieci, pokonałam bulimię. Myślałam, że moja córka też będzie wstanie z nią wygrać”.

Nie jest łatwo od razu rozpoznać wagę problemu, a media tworzą obraz idealnej kobiety, która jest szczupła.
Z badań National Eating Disorders Association wynika, że już 81 procent badanych 10-latków boi się, iż będzie za grubymi, gdy dorośnie.

Co robić, gdy nie jesteśmy pewni, że mamy zaburzenia żywieniowe, a jedynie przesadzamy z dietą?

“Najlepiej odpowiedzieć na pytania w ankiecie portalu National Eating Disorders Association: www.nationaleatingdisorders.org. Jeśli okaże się, że wynik ankiety wskazuje na problem, zgłosić się do lekarza” – poradziła Lyn Grefe, która wyznała, że jej córka przeszła anoreksję. – „Bardzo ważne jest uświadomienie rodziców, by jak najszybciej szukali pomocy dla dziecka. Im wcześniej, tym większe szanse na jego wyzdrowienie”.

Grefe dodała, że ci, którzy cierpią na zaburzenia żywienia, powinni dostać dużo zrozumienia i wsparcia ze strony rodziców, przyjaciół i nauczycieli. A głębokie wsparcie rodziny dla chorego, który również cierpi na depresję
i niskie poczucie własnej wartości, jest podstawą do wyzdrowienia. Środki antydepresyjne i karmienie na siłę mogą przywrócić utraconą wagę na pewien czas, ale nie wyleczą chorych.

„Obecnie nie jesteśmy tacy naiwni jak kiedyś na temat chorób zaburzenia żywienia” – powiedział doktor Walsh. – „Ale jak te choroby potrafią mocno trzymać człowieka w swoich szponach, jest ciągle wielką zagadką”.
Nadal nie jest dokładnie jasne powiązanie predyspozycji genetycznej z warunkami środowiska, w jakim żyje chory.

„Pewnego dnia dziewczyny nie będą rozmawiały na temat ich ciała, tylko jakie fajne rzeczy im się przydarzyły” – mówi jedna z koleżanek Melissy w końcowej części filmu. Trzeba przestać z obsesyjnym przywiązaniem uwagi do rozmiaru ciała u dziecka i jego matki. Najwyższy czas na wychowywanie zgodne z myślą „I am content with myself”. Żaden rodzic przecież nie chce mieć dziecka, które choruje na anoreksję czy bulimię.

Danuta Świątek

Przydatne informacje:
Telefon zaufania po paradę: 1-800-931-2237
Czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 9.00 do 21.00, w a piątki od 9.00 do 17.00.

Organizatorem spotkania na Rockland Community College był RJFS.
www.somedaymelissa.org

Niektóre symptomy anoreksji:
Obsesyjne sprawdzanie wartości każdego posiłku i odmierzanie porcji. Ustawiczne myślenie o jedzeniu. Kłamstwa, które dotyczą ilości spożywanego posiłku. Chowanie i wyrzucanie jedzenia. Odmowa jedzenia w towarzystwie innych osób. Duży spadek ciała w krótkim czasie. Przekonanie o nadwadze ciała. Ciągłe krytykowanie własnej sylwetki. Kompulsywne ćwiczenia fizyczne po posiłku.

Niektóre symptomy bulimii:
Brak kontroli nad napadami obżarstwa, które jest na zmianę z głodówkami. Wizyty w toalecie po posiłkach, by wywołać torsje. Stosowanie preparatów przeczyszczających, moczopędnych i robienie lewatyw. Wykonywanie intensywnych ćwiczeń fizycznych, by spalić jak najwięcej kalorii.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *