DPS
No Comments

“Lubię przechodzić z jednego języka na drugi i należeć do dwóch rzeczywistości”

Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

“Dar”

                              

                                                                                          I

                                                   Jest w moim życiu taki jeden nadzwyczajny dar:

                                                                         to dwujęzyczność. 

                                                          Znać tak dobrze polski i angielski 

                                                                        to wielka sztuka, 

                                                      która daje nieograniczone możliwości.

                                                    Dwujezyczność  to  rozwój intelektualny,

                                                        poznawanie różnych rzeczywistości,

                                                                         dwóch kultur.

                                                                       To dwa domy,

                                                                          dwa kraje,

                                                         relacje na “ wyższym” poziomie.

                                                                                  II

                                                          W moim życiu jest dużo ludzi.

                                                               Dziwią się, gdy mówię,

                                                           że chodzę do polskiej szkoły

                                                              i znam perfekcyjnie (?)

                                                                        dwa języki.

                                             Niektórzy  pytają: “ Czy to nie strata czasu

                                                      Uczyc się tak długo polskiego?

                                                             Nie , na dla mnie nie.

                                                         To szczęście, mój sukces,

                                                                 moja “ inność”

                                                           mój podwójny świat.

                                                          Niezwykłe przyjaźnie

                                                             I miłość do Polski 

                                                              moich Rodziców.

                                                               Odziedziczona.

 

Patryk Majkut. kl. I LO, 16 lat

Szkolny Punkt Konsultacyjny przy Konsulacie RP w Nowym Jorku

 

Patryk Majkut

 

“Lubię przechodzić z jednego języka na drugi i należeć do dwóch rzeczywistości” – rozmowa z Patrykiem Majkutem

Patryk Majkut jest uczniem II klasy LO w Szkolnym Punkcie Konsultacyjnym w Nowym Jorku. Jego opowiadanie “Sylwestrowy pingpong” zostało wyróżnione w XXXIII Międzynarodowym Konkursie Literackiej Twórczości Dzieci i Młodzieży im. Wandy Chotomskiej 2017. 

Irena Biały: Patryku, bardzo długo chodzisz do polskiej szkoły. Jakie były twoje motywacje w młodszych klasach?

Patryk Majkut: Kiedy byłem dzieckiem, lubiłem się tam spotykać z kolegami i mieć kontakt z językiem polskim. Jeździłem co roku na wakacje do Polski i wstydziłbym się słabo rozmawiać z dziadkami oraz z kuzynami w ich języku. Albo wcale nie pisać po polsku.

IB: Czy twoje motywacje w uczestniczeniu w polskiej edukacji zaczęły się z biegiem lat zmieniać?

PM: Raczej doszły nowe, chociaż wstyd z powodu słabej znajomości polskiego przestawał wchodzić w grę. Im byłem starszy, tym bardziej zaczynała mi się podobać moja “inność”. Zawsze czułem się tak samo dobrze w domu w Nowym Jorku, jak i u rodziny w Polsce. Ale było to bardziej intuicyjne.

IB: Czyli twoje podejście do “tej” inności jest teraz bardziej świadome. Na czym ono polega?

PM: Na obserwacji dwóch kultur, dwóch krajów, ludzi w Polsce i w Stanach.  Bardzo lubię należeć do dwóch rzeczywistości i przeskakiwać z jednej do drugiej.

IB: Lubisz przeskakiwać z jednej rzeczywistości do drugiej? Wyjaśnij, proszę, dlaczego?

PM: Bo to jest wyjątkowe. To taki dar, który nie każdy dostaje. Niektórzy w amerykańskiej szkole zazdroszczą mi, że od dawna tak szybko potrafię przechodzić z jednego języka na drugi.  Czuję się bardziej interesujący, ważniejszy od tych, którzy nie są dwujęzyczni, bo o dwujęzyczność też tutaj chodzi.

IB: Czy wiążesz swoją przyszłość z dwujęzycznością?

PM: Myślę o tym i czuję, że tak może być. A na razie dalej jeżdżę do Polski na wakacje i zwiedzam nowe miejsca. W tym roku byłem na Mazurach.

IB: I w doskonaleniu dwujęzyczności, uczestniczeniu w dwóch rzeczywistościach pomaga ci polska szkoła? 

PM: Tak, tak myślę.

IB: Czy zdarzyło się coś nowego w twojej edukacji z języka polskiego w ostatnich latach?

PM: Tak, w zeszłym roku szkolnym nauczyłem się pisać jakby w inny sposób niż wcześniej. Chyba dlatego dostałem wyróżnienie w Konkursie Literackim im. Wandy Chotomskiej.

IB: Jeszcze raz gratuluję tej nagrody. Widziałam, jak Ci ją wręczano w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku. Podczas tej uroczystości czytałeś wszystkim obecnym wiersz Emilii Dzimitrowicz, którego fragment “Do świata dziecka wchodzi się boso” jest zarazem tytułem książki z wybranymi utworami laureatów XXXIII Konkursu Literackiego im. Wandy Chotomskiej. Zrobiłeś to bardzo ładnie, tego również Ci gratuluję. Jakie są twoje wrażenia z tej uroczystości? 

PM: Znowu zobaczyłem sens mojej wieloletniej nauki języka polskiego. Tym razem inny. Nie żałuję ani jednego roku spędzonego w polskiej szkole. Nie wiem, czy uda mi się utrzymać ten inny sposób pisania, ale było warto. Miałem okazję porozmawiać z zaproszonymi z polski pisarzami, m.in. z panią Barbarą Kosmowską, która była kilka lat temu w naszej szkole. Podobała mi się gala konkursu. Chociaż urodziłem się w Ameryce, to czuję się Polakiem.

IB: Patryku, masz polską duszę…

PM: (Śmiech). Już mi to pani kiedyś mówiła. Coś w tym jest.

IB: Dziekuję za rozmowę. 

 

Rozmawiała: Irena Biały

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *